Heeft staken altijd zin?

01-06-2016

Ons land kreunt onder een stakingsgolf. We hebben net een algemene staking achter de rug; er trokken 60.000 betogers door de straten van Brussel, cipiers legden wekenlang het werk neer, er breken spontane acties uit bij het spoor, bij De Lijn, op de luchthaven, …  

Zoals u weet is priester Daens mijn grote politieke voorbeeld. Ook hij leefde in een woelige periode van sociale strijd. Staken is een ultiem middel om slechte arbeidsvoorwaarden aan te klagen en meer rechtvaardigheid te eisen. Ik gebruik bewust het woord ultiem omdat ik meen dat men pas tot een staking mag overgaan als alle andere middelen zijn uitgeput, wanneer onderhandelen niet meer lukt.  Vandaag heb ik de indruk dat men soms té snel het werk neerlegt, zonder het overleg eerst een eerlijke kans te geven.

Hierbij hebben vakbonden een dubbele opdracht . Aan de onderhandelingstafel moeten zij de rechten van werknemers met vuur verdedigen en tegelijk moeten ze bereid zijn om mee te zoeken naar werkbare oplossingen die ze ook willen verdedigen.  Er is niets oneervols  aan een compromis, integendeel. Het betekent net dat beide partijen de verzuchtingen van de ander erkennen en samen vooruit willen. Onze welvaart en ons welzijn zijn op die compromissen gebouwd. Wie dat principe verwerpt, haalt de fundamenten van onze samenleving onderuit.

Tot slot is het aan de politici om niet doof te blijven voor de verzuchtingen van een groot deel van de bevolking om hun eis tot meer rechtvaardigheid ook politiek te vertalen. Dat kan door de lasten niet alleen op de zwakste schouders te leggen, maar alle burgers naar draagkracht en vermogen te laten bijdragen. Mijn partij heeft in dat debat een zeer belangrijke rol te spelen.

 

Social Media: