Opinie

15-02-2016

“Ik heb niks om ongelukkig over te zijn,” zei ze, “en als ge niet ongelukkig zijt dan droomt ge niet.” Het gebeurt niet vaak dat ik nog opkijk van een televisieprogramma maar deze vrouw had meteen mijn volle aandacht. Aan het woord was Diane, de bazin van café De Valk uit “Een kwestie van geluk”.  Als ze dat zou willen, zou ze waarschijnlijk tientallen redenen kunnen vinden om wel te klagen: over haar buurt, over haar klanten, over de belastingen, vergunningen, het verkeer, het weer en vul zelf maar aan. Maar ze koos ervoor om dat niet te doen.Geluk is een keuze, besefte ik. De gemiddelde Vlaming heeft een baan, een inkomen, een huis met alle comfort, een auto , een gezin, vrienden, vrije tijd , … We zijn daar zo gewoon aan geraakt dat we het nog nauwelijks als geluk herkennen.

01-02-2016

 Omdat mensen belangrijk zijn? Het was in de periode van Leo Tindemans de boodschap waarmee de christendemocraten naar de verkiezingen trokken.  Je zou denken dat ze vandaag achterhaald is, maar niets is minder waar. Vandaag de dag is ze actueler dan ooit te voren. De sociale zekerheid maakte het na WOII mogelijk dat iedereen op een menswaardige manier kon deelnemen aan het maatschappelijk leven. De uitbouw ervan vormde toen de kransslagader van de christendemocratie die zowel toen als nu nog steeds solidariteit en rechtvaardigheid voor ogen heeft. Van de overheid wordt verwacht dat ze zich beperkt tot de essentie, namelijk besturen. Ze moet altijd diep in zichzelf kijken en beseffen waar ze mee bezig is. De uitdagingen die daarbij aan de oppervlakte komen, zoals de sociale zekerheid maar ook het onderwijs en de zorgsector, zijn niet de meest sexy thema’s, maar dat is nog geen reden om ze te verwaarlozen en hier niet op in te zetten. Ook vandaag mag niemand afgeschreven worden omdat hij tegenslag heeft en zijn werk verliest, ziek of invalide wordt of oud is.  De sociale bescherming waarvoor onze grootouders zo hard gestreden hebben, mag niet afgebouwd worden waardoor er een nog grotere ongelijkheid zou ontstaan.  

09-11-2015

De samenleving verandert voortdurend. Wat gisteren hip was, is morgen voorbijgestreefd. Toch kan men vandaag niet doen alsof gisteren niet bestond; ook niet in de weg die we als samenleving afleggen. Het is vandaag nu eenmaal populair om radicale standpunten in te nemen. We leven in een samenleving die kiest voor uitersten : wie niet voor mij is, is tegen mij.  Ook in de politiek komt dit sterk tot uiting. Nooit eerder voelden we zoveel behoefte om onszelf met het “linkse” of met het “rechtse” kamp te meten.  Het veilige maar onduidelijke midden wordt sneller verlaten. Mensen  hebben nood aan houvast en structuur en verkiezen daarom de duidelijkheid van 1 extreme pool. Logisch dat we nu zo denken, want het geeft ons ook een comfortabel gevoel.  We voelen de nood om ons ergens bij thuis te voelen.  Het liefst sluiten we ons aan bij de sterkste want daarvan denken we bescherming te krijgen. 

Abonneren op Opinie